به منظور ارزیابی تأثیر نوع پایه، پیوندک و برخی روش های چوپیوند و کوپیوند در افزایش نهال انار و دست یابی به بهترین روش پیوند انار، آزمایشی به صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی در اسفندماه 1391 در گلخانة دانشگاه ولی عصر(عج) رفسنجان اجرا شد. عامل ها شامل پایه، پیوندک، روش پیوند و زمان بود. رقم های پوست قرمز علی آقایی، گرچ داداشی و گرچ شهوار به عنوان پایه، رقم های رباب نی ریز و خفر جهرم به عنوان پیوندک و از پیوندهای اسکنه و تراشه ای به عنوان روش پیوند استفاده شد. صفات رویشی مورداندازه گیری 60، 120 و 180 روز پس از پیوند بررسی شد. نتایج نشان داد روش پیوند بر درصد گیرای پیوند و گیاهان پیوندی باقی مانده در انار تأثیرگذار بود به طوری-که روش پیوند اسکنه گیرایی بالاتری نسبت به روش پیوند تراشه ای داشت ولی پایه و پیوندک های مورداستفاده بر درصد گیرایی و گیاهان پیوندی باقی مانده تأثیری نداشت. فراسنجه (پارامتر)های رویشی در همة ترکیب های پیوندی در زمان 180 روز پس از پیوند نسبت به دو زمان دیگر بیشترین میزان را داشتند. میزان ترکیبات فنلی پایه و پیوندک با درصد گیرایی و گیاهان پیوندی باقی مانده همبستگی منفی داشت. درنهایت پیوند اسکنه در روش قلمة پیوند برای افزایش انار و تغییر رقم توصیه می شود.

مقدمه: تنگی های تراشه به علت تروما، عفونت های تراشه، تومورهای بدخیم تراشه و بعد از لوله گذاری طولانی مدت (postintubation) یا تراکئوستومی طولانی مدت دیده می شود. به عقیده بسیاری از محققین رزکسیون و ترمیم مجدد تراشه به عنوان بهترین درمان تنگی های تراشه در اکثر مواقع محسوب می شود و بهترین نتایج هنگامی حاصل می شود، که این امر توسط جراح کار آزموده و با تجربه صورت گیرد. اما عارضه مهم جراحی تراشه، تنگی تراشه بعد از عمل می باشد که منجر به محدودیت هایی در جراحی مجدد می گردد. جایگاه استنت گذاری در درمان تنگی های تراشه به عنوان درمان جایگزین در بیمارانی که شرایط عمل جراحی بزرگ را ندارند و درمان اولیه در بیمارانی که دچار بدخیمی تراشه بوده و به علت درگیری المان های اطراف یا متاستاز دوردست غیر قابل عمل هستند، انتخاب می شود. هدف از این مطالعه بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارستان ولی عصر (عج) تهران در فاصله مهر ماه 1381 تا مردادماه سال 1383 می باشد. روش کار: این مطالعه که به صورت آینده نگر بوده به بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارانی که دارای تنگی تومورال غیر قابل عمل، یا دچار تنگی غیر تومورال (بعد از انتوباسیون طولانی) و یا به علت عارضه جراحی یا عدم تحمل جراحی بزرگ بوده اند، پرداخته است. استنت گذاری توسط برونکوسکوپی رژید و با استفاده از استنت سیلیکون (Polyflex with introducer system) صورت پذیرفته است. نتایج: 12 بیمار استنت گذاری شده (10 بیمار به علت ضایعات خوش خیم و 2 بیمار در زمینه بدخیمی) حداقل 6 ماه و حداکثر یکسال پیگیری شدند. متوسط سن بیماران 30 سال (حداقل 13 و حداکثر 53 سال) بوده است. 9 بیمار دچار تنگی بعد از لوله گذاری طولانی به علل مختلف بوده (75.4%) و یک مورد (8.4%) تنگی به علت استنشاق گاز شیمیایی و 2 مورد (16.6%) به علت تومور تیروئید مهاجم به تراشه و تومور آدنوکیستیک تراشه بوده است. طول تنگی بین دو تا پنج سانتیمتر بوده است. 4 مورد تنگی در 3/1 فوقانی میانی و 4 مورد 3/1 تحتانی قرار داشت. مهمترین اندیکاسیون گذاشتن استنت سابقه جراحی متعدد تراشه بوده است. شایعترین عارضه استنت گذاری نیز ایجاد نسج جوانه ای (58.1%) بوده و متوسط زمان باقی ماندن استنت 2 تا 6 ماه بوده است. شایعترین علت خروج استنت نیز ایجاد نسج جوانه ای بوده است (85%). 30% بیماران در زمینه بیماری خوش خیم از استنت گذاری نتیجه درمانی گرفتند و 10% به کمک استنت پس از بهبود وضعیت عمومی تحمل جراحی بزرگ را پیدا کردند. در زمینه بدخیمی یک بیمار به کمک استنت از مرگ حتمی نجات پیدا کرده و 3 ماه زنده ماند و بیمار دیگر نیز فرصت کافی برای انجام رادیوتراپی پیدا کرد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که در استنت گذاری در زمینه بیماری های خوش خیم در اکثریت بیماران ما پس از خارج کردن استنت، بیمار دچار عود علایم شده که نیاز به درمان آلترناتیو دیگری وجود دارد. این مسئله جایگاه استنت را در درمان بیماری های خوش خیم تا حدی زیر سوال می برد و شاید نتوان به استنت به عنوان یک درمان برای ضایعات خوش خیم نگاه کرد اما به نظر می رسد استفاده از استنت در زمینه بیماری های بدخیم، در مواقعی اندیکاسیون دارد که تنها آلترناتیو درمانی باشد و رل آن تایید شده است، و حسن دیگر آن در بدخیمی ها عدم نیاز به خروج آن می باشد.

استفاده از تراشه لاستیک به ­عنوان افزودنی به خاک یکی از گزینه های به­ کارگیری لاستیک های فرسوده است. تراشه به­ دلیل شکل پولکی هنگام اختلاط با خاک به ­صورت افقی قرار می گیرد و ازاین­ رو معمولاً در پژوهش ها اثر زاویه داری تراشه لحاظ نشده است. در این پژوهش مطالعات آزمایشگاهی بر روی ماسه مسلح شده با تراشه های لاستیکی انجام شده است. بررسی اثر زاویه داری تراشه های لاستیکی و درصد حجمی تراشه بخش های اصلی این پژوهش را تشکیل می دهد. برای تأمین زاویه داری از یک قالب ابتکاری استفاده شده است. جهت مسلح­ سازی خاک از تراشه با درصدهای حجمی 0، 20، 40، 60 و 100 درصد استفاده گردیده و تراشه های لاستیک در زوایای 0، 25 و 50 درجه نسبت به افق در نمونه قرار گرفتند. نمونه ها به­ وسیله آزمایش برش مستقیم بزرگ مقیاس با ابعاد 30×30 سانتی متر تحت سه سربار 30، 80 و 160 کیلوپاسکال مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن است که با افزایش تنش عمودی و همچنین افزایش زاویه داری، مقاومت برشی مخلوط ماسه- تراشه لاستیک افزایش می یابد. نتایج نشان می دهد که نمونه با 60% تراشه لاستیک بالاترین مقاومت را نشان می دهد.

با پیدایش تراشه های رمزنگاری، حملات کانال جانبی تهدید جدیدی علیه الگوریتم های رمزنگاری و سیستم های امنیتی به شمار می روند. حملات کانال جانبی به ضعف های محاسباتی الگوریتم ها کاری نداشته و از ضعف های پیاده سازی استفاده می نمایند. زنجیره پویش که در آزمون تراشه ها کاربرد گسترده ای دارد، یکی از این کانال های جانبی است. برای جلوگیری از حمله با استفاده از زنجیره پویش، می توان ارتباط زنجیره های پویش را پس از آزمون ساخت از بین برد اما این روش، امکان آزمون پس از ساخت و همچنین به روزرسانی مدارها را غیر ممکن می سازد. بنابراین باید علاوه بر حفظ آزمون پذیری زنجیره پویش، به دنبال روشی برای جلوگیری از حملات کانال جانبی ناشی از آن بود. در این مقاله روشی ارائه شده که بتواند حمله مهاجم را شناسایی کند و از حمله با استفاده از زنجیره پویش جلوگیری نماید. در این روش با مجازشماری کاربر، خروجی متناسب، تولید شده و از دسترسی مهاجم به اطلاعات حساس جلوگیری خواهد گردید. روش ارائه شده با سربار مساحت کمتر از 1%، سربار توان مصرفی ایستای حدود 1% و سربار تأخیر ناچیز، قابلیت آزمون پذیری را حفظ کرده و می تواند از حملات مبتنی بر زنجیره پویش تفاضلی و مبتنی بر امضا بهتر از روش های پیشین جلوگیری کند.

سابقه و هدف: وجود لوله تراشه یا تراکئوستومی برای مدت طولانی در داخل نای بویژه اگر همراه با لوله بینی معده ای باشد با عوارضی نظیر تنگی نای، فیستول نای به مری و فیستول نای- شریان بی نام همراه می گردد. این گزارش به معرفی مردی 22 ساله با تنگی نای و فیستول نای به مری بدنبال لوله گذاری طولانی مدت و روش درمان آن می پردازد که با بهبودی بیمار همراه بوده است. گزارش موارد: بیمار مردی 22 ساله است که بدلیل تصادف با حالت کوما، تحت لوله گذاری با لوله تراشه قرار می گیرد و تا 3 هفته به ونتیلاتور وصل می گردد. 10 روز پس از لوله گذاری بیمار تراکئوستومی می گردد. در طی این مدت تغذیه بیمار از طریق لوله بینی معده ای صورت می گرفت. با شروع تغذیه خوراکی، بیمار دچار سرفه همراه با هر بلع می شد. در برونکوسکپی، التهاب و تخریب مخاط تراشه در 3 سانتی 2 سانتی متر همراه با فیستول تراشه به مری در دیواره خلفی نای با تمایل به سمت چپ دیده شد. با توجه به - متری زیر طنابهای صوتی بطول 3 وجود تنگی نفس و تنگی نای، عمل جراحی برداشت بخش تخریب شده نای و آناستوموز دو انتهای نای با ترمیم فیستول نای- مری انجام شد. نتیجه گیری: در صورت بروز فیستول تراشه به مری، قضاوت صحیح، مراقبتهای قبل و بعد از عمل، در سرنوشت بیمار نقش تعیین کننده ای دارند. رساندن کالری مناسب به بیمار (از راه روده ای) و درمان همزمان تنگی نای در صورت وجود، رمز موفقیت در جراحی این بیماران است.

مقدمه: تومور کارسینوئید تراشه نادر بوده و در 25% موارد کاملا بدون علامت هستند. سرفه شایع ترین علامت بالینی بیماران است، که گاه با بیماری های انسدادی مزمن ریه اشتباه می شوند. درمان آن، رزکسیون کامل تومور بوده است، عود پس از رزکسیون، نادر است. در این گزارش، بیماری 47 ساله را معرفی می کنیم که با سرفه مزمن و تنگی نفس از 4 سال قبل مراجعه نمود و دو مرتبه به عنوان بیماری انسدادی مزمن ریه بستری و تحت درمان برونکودیلاتور قرار گرفته ولی بهبودی نداشته است. در سومین بستری بررسی های تشخیصی شامل رادیوگرافی قفسه سینه، سی تی اسکن و برونکوسکوپی تشخیص تومور کارسینوئید داده شده و رزکسیون تومور انجام گرفته و در پی گیری 5 ساله نیز عود و عارضه ای مشاهده نشده است.

خانم 49 ساله با سابقه بیماری های دیابت ملیتوس و هایپوتیروییدی، با شکایت از تنگی نفسی که از سه هفته قبل شروع شده بود به بخش اورژانس مراجعه کرد. با توجه به استریدور دمی و بازدمی در معاینه بالینی، برای ایشان ضایعه در محل نای مطرح شد. در سی تی اسکن (بدون تزریق) از گردن و قفسه سینه، ضایعه شبیه تومور بدخیم نای با گسترش به اطراف نای در گردن بیمار دیده شد. در ادامه، دیسترس تنفسی بیمار بدتر شد و تحت بیهوشی عمومی تراکیوستومی شد. در زمان تراکیوستومی، یک ضایعه سفید تا کرم رنگ که شبیه نکروز بود به همراه گرانولاسیون فراوان، که دور تا دور نای را گرفته بود، دیده شد، و از آن بیوپسی گرفته شد. در گزارش هیستوپاتولوژی شواهد التهاب حاد و مزمن و نکروز به همراه قارچ های بدون سپتا که موید بیماری موکورمایکوزیس بود، دیده شد. در ابتدا، آمفوتریسین-Bلیپوزومال وریدی، به عنوان داروی آنتی فونگال انتخاب شد که به دلیل عارضه نارسایی کلیه حاد ناشی از دارو، قطع شد. سوسپانسیون پسوکونازول به عنوان داروی آنتی فونگال جایگزین شد. بعد از حدود 6 هفته بیمار با حال عمومی خوب از بیمارستان مرخص شد. برخلاف مطالعات معدودی که در منابع موجود تاکنون، در مورد بیماری موکورمایکوزیس نای و راه های هوایی تحتانی، وجود دارد، با توجه به محدود بودن بیماری به نای در بیمار ما، ما از دبریدمان محل درگیری خودداری کردیم و سعی بر کنترل بیماری با استفاده از کنترل بیماری زمینه ای ایشان و داروی آنتی فونگال نمودیم و نهایتا نتیجه مطلوب حاصل شد. البته قابل ذکر است تمام بیمارانی که در مطالعات گذشته بررسی و منتشر شده اند درگیری وسیع تری از بیمار ما داشته اند. بنابراین با توجه به نبود درمان استاندارد برای این بیماری، می توان رویکرد درمانی ما در این مطالعه را به عنوان یکی از گزینه های درمانی این بیماری در فرم محدود، در نظر گرفت.